Objavljeno 04.12.2021.
Mnoge političke stranke su nezadovoljne time što nemaju svoje predstavnike u institucijama ove države i to je razlog što se tokom 2021 godine otpočelo sa međustranačkim dijalogom koji predstavlja raspravljanje predstavnika političkih stranaka o izbornim uslovima u cilju njihove promene. U tom smislu međustranački dijalog ne predstavlja ništa drugo nego vršenje onih funkcija koje pripadaju zakonodavnoj vlasti, to jest Narodnoj skupštini.
Mislim da je zakonodavna delatnost kojom se bave političke stranke u okviru međustranačkog dijaloga pokazatelj da faktička vlast u ovoj državi ne pripada građanima države Srbije koji bi je vršili posredstvom narodnih poslanika, već političkim strankama.
Razlog zašto to tvrdim je taj što međustranački dijalog nema legitimitet obzirom da u njemu učestvuju političke stranke koje nisu dobile poverenje građana na izborima, a nema ni legalitet, jer ono o čemu se odlučuje na međustranačkom dijalogu je predmet odlučivanja narodnih poslanika u Narodnoj skupštini.
Predlaganje izmena zakona i odlučivanje o istim u okviru međustranačkog dijaloga predstavlja direktno kršenje člana 5 stava 4 Ustava Republike Srbije u okviru kojeg se kaže da političke stranke ne mogu neposredno vršiti vlast.
U slučaju međustranačkog dijaloga ovaj član je prekršen jer političke stranke odlučuju o predmetu koji je u nadležnosti zakonodavne vlasti.
U okviru međustranačkog dijaloga političke stranke odlučuju o zakonima kojima se uređuje izborni postupak iako one same nemaju nikakva ovlašćenja kako u pogledu predlaganja zakona, tako i u pogledu raspravljanja i glasanja o njima.
Treba napomenuti da vlast u ovoj državi ne poštuje sopstvene zakone i da je to veliki problem za opstanak ove države kao zajednice jer se u konkretnom slučaju gube iz vida norme koje važe u jednom društvu. Postaje nejasno šta je zabranjeno, a šta je dozvoljeno, dok se kao rezultat javlja slabljenje društvene kohezije, što je veoma evidentno u državi u kojoj živimo.
© Stefan Dedić 2021-